ราชวงศ์บ้านพลูหลวง

สมเด็จพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์  (พระเจ้าเอกทัศน์)

ครองราชย์  พ.ศ. 2301 – 2310(5)

กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี  416  ปี  กับ  35  วัน  มีพระเจ้าแผ่นดิน  33  พระองค์  (ไม่รวมขุนวรวงศาธิราช)  หลังจากเสียกรุงแล้ว  อดีตราชธานีของอาณาจักรสยามก็กลายเป็นเมืองร้างตามคำกลองดังกล่าว  โบราณสถาน  นั้นมีแต่ฐานรากพระที่นั่งซากกำลัง  เจดีย์ยอดหักเป็นที่อาศัยของรังอีกา  งู  แมงป่อง  นกแร้งและนกเค้าแมว  เงียบสงัดเหมือนป่าช้า  ภายหลัง  ได้มีการลักลอบขุดหาสมบัติและทรัพย์สินตามลายแทง  ในที่สุดได้มีการดูแลและรักษาภูมิสถานแหงนี้ไว้เป็นบทเรียนทางประวัติศาสตร์

                ปัจจุบันนี้กรุงศรีอยุธยา  แห่งนี้  เป็นอุทยานประวัติศาสตร์ของชาติ  และได้รับการประกาศจากยูเนสโก  เป็นมรดกโลกสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทย

                สมเด็จพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์  (สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์)  หรือสมเด็จพระบรมราชาที่  3  คือเจ้าฟ้าเอกทัศน์  กรมขุนอนุรักษ์มนตรี  สมเด็จพระเชษฐาธิราชของสมเด็จพระเจาอุทุมพร  ครองราชย์  พ.ศ.  2302  รัชกาลนี้  ได้เนรเทศกรมหมื่นเทพพิพิธไปเกาะลังกาต่อมาไปตั้งมั่นอยู่ปราจีนบุรีและนครราชสีมา  เกิดมอญที่เขานางบวชเป็นกบฏเสียเมืองเชียงใหม่แก่พม่าและยกทัพมาตีเมืองมะริด  เมืองตะนาวศรี  เพชรบุรี   ราชบุรี  กาญจนบุรี   ทำให้ชาวบ้านระจันรวมตัวสู้พม่า  กองทัพพม่าทำการล้อมกรุงจนเสียกรุงในที่สุดเมื่อวันอังคาร  ขึ้น  9  ค่ำ  เดือน  5  ปีกุน  นพศก  จ.ศ. 1129  พ.ศ. 2310  สมเด็จพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์  นั้นหนีออกจากกรุงไปได้และทนทุกข์ ทรมานอยู่ระหว่างทางจนถึงพิราลัย  ครองราชย์  พ.ศ. 2301 – 2310  (9  ปี)  ศักราชตรงกัน

เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา

(อักขระเดิม)

จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุธยา

เป็นกรุงรัตนราชพระศาสนา                                                    มหาดิเรกอันเลิศล้น

เป็นที่ปรากฎิ์รจนา                                                                    สรรเสริญอยุธยาทุกแห่งหน

ทุกบุรียสีมามณฑล                                                                    จบสกลลูกค้าวานิจ

ทุกประเทศสิบสองภาษา                                                           ย่อมมาพึ่งกรุงศรีอยุธยาเป็นอัคะนิด

ประชาราษฎร์ปราศจากไภยพิศม์                                             ทังความพิกลจริตแลความทุกข์

ฝ่ายองค์พระบรมราชา                                                              ครองขันทสิมาเป็นสุข

ด้วยพระกฤษฎีกาทำนุก                                                            จึงอยู่เย็นเป็นศุกขสวัสดี

เป็นที่อาไศรยแก่มนุษย์ในใต้หล้า                                            เป็นที่อาไศรยแก่เทวาทุกราศี

ทุกนิกรนรชนมนตรี                                                                 คะหะบดีชีพราหมณพฤฒา

ประดุจดั่งศาลาอาไศรย                                                             ดั่งหนึ่งร่มพระไทรอันษาขา

ประดุจนึ่งแม่น้ำพระคงคา                                                        เป็นที่สิเนหาเมื่อกันดาน

ด้วยพระเดชเดชาอานุภาพ                                                        อาจปราบไภรีทุกทิศาน

ทุกประเทศเขตขันท์บันดานร                                                  แต่งเครื่องบัณาการมานอบนบ

กรุงศรีอยุธยานั้นสมบูรณ์                                                         เพิ่มพูนด้วยพระเกรียศคะจรจบ

อุดมบรมศุขทั้งแผ่นภิภพ                                                          จนคำรบศักราชได้สองพัน

คราทีนั้นฝูงสัตว์ทั้งหลาย                                                          จะเกิดความอันตรายเป็นแม่นมั่น

ด้วยพระมหากระษัตรมิได้ทรงทศมิตราชธรรม์                     จึงเกิดเข็ญเป็นมหัศจรรย์สิบหกประการ

คือเดือนดาวดินฟ้าจะอาเพต                                                     อุบัติเหตุเกิดทั่วทุกทีศาน

มหาเมฆจะลุกเป็นเพลิงกัลป์                                                    เกิดนิมิตพิศดานทุกบ้านเมือง

พระคงคาจะแดงเดือดดั่งเลือดนก                                           อกแผ่นดินเป็นบ้าฟ้าจะเหลือง

ผีป่าก็จะวิ่งเข้าสิงเมือง                                                               ผีเมืองนั้นจะออกไปอยู่ไพร

พระเสื้อเมืองจะเอาตัวหนี                                                         พระกาลกุลีจะเข้ามาเป็นไส้

พระธรณีจะตีอกให้                                                                   อกพระกาลจะไหม้อยู่เกียมกรม

ในลักษณะทำนายไว้บ่อห่อนผิด                                              เมื่อวินิศพิศดูก็เห็นสม

มิใช้เทศกาลร้อนก็ร้อนระงม                                                   มิใช่เทศกาลลมลมก็พัด

มิใช้เทศกาลหนาวก็หนาวพ้น                                                   มิใช่เทศกาลฝนฝนก็อุบัติ

ทุกต้นไม้หย่อมหญ้าสารพัด                                                     เกิดวิบัตินานาทั่วสากล

เทวดาซึ่งรักษาพระศาสนา                                                        จะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศล

สัปรุษย์จะแพ้แก่ทระชน                                                           มิตรตนจะฆ่าซึ่งความรัก

ภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัว                                                                คนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์

ลูกสิทธิ์จะสู้ครูพัก                                                                     จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อย

ผู้มีศิลจะเสยซึ่งอำนาจ                                                               นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย

กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย                                                            น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจม

ผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า                                                                   เพราะจันทานมันเข้ามาเสพสม

ผู้มีศิลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์                                                        เพราะสมัครสมาคมด้วยมารยา

พระมหากระษัตรจะเสื่อมสิงหนาท                                         ประเทศราชจะเสื่อมซึ่งยศถา

อาสัจจะเลื่องฦๅชา                                                                     พระธรรมมาจะตกฦกลับ

ผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญ                                                                 จะสาบสูญวิชาการทั้งปวงสรรพ

ผู้มีสินจะถอยจากทรัพย์                                                            สัปรุษย์จะอับซึ่งน้ำใจ

ทั้งอายุศม์จะถอยเคลื่อนจากเดือนปี                                        ประเวณีจะแปรปรวนตามวิไส

ทั้งพืชแผ่นดินจะผ่อนไป                                                          ผลหมากรากไม้จะถอยรศ

ทั้งแพศพรรว่านยาก็อาเพด                                                       เคยเป็นคุณวิเศษก็เสื่อมหมด

จวงจันทน์พรรณไม้อันหอมรศ                                               จะถอยถดไปตามประเพณี

ทั้งข้าวก็จะยากหมากจะแพง                                                    สารพันจะแห้งแล้งเป็นถ้วนถี่

จะบังเกิดทรพิศม์มิคสัญญี                                                        ฝูงผีจะวิ่งเข้าปลอมคน

กรุงประเทศราชธานี                                                                 จะเกิดการกุลีทุกแห่งหน

จะอ้างว้างอกใจทั้งไพร่พล                                                       จะสาละวนทั่วโลกหญิงชาย

จะร้อนอกสมณาประชาราช                                                     จะเกิดเข็ญเป็นอุบาทว์นั้นมากหลาย

จะพบราฆ่าฟันกันวุ่นวาย                                                         ฝูงคนจะล้มตายลงเป็นเบือ

ทางน้ำก็จะแห้งเป็นทางบก                                                       เวียงวังก็จะรกเป็นป่าเสือ

แต่สิงห์สารสัตว์เนื้อเบื้อ                                                            นั้นจะหลงหลอเหลือในแผ่นดิน

ทั้งผู้คนสารพัดสัตว์ทั้งหลาย                                                    จะสาบสูญล้มตายเสียหมดสิ้น

ด้วยพระกาลจะมาผลานแผ่นดิน                                              จะสูญสิ้นการณรงสงคราม

กรุงศรีอยุธยาจะสูญแล้ว                                                           จะลับรัดสมีแก้วเจ้าทั้งสาม

ไปจนคำรบปีเดือนคืนยาม                                                       จนสิ้นนามศักราชห้าพัน

กรุงศรีอยุธยาเขษมสุข                                                               แสนสนุกนิ์ยิ่งล้ำเมืองสวรรค์

จะเป็นเมืองแพศยาอาทัน                                                          นับวันจะเสื่อมสูญเอยฯ