พระมหาธรรมราชาที่ 2 (พระยาลือไทย)

                พระมหาธรรมราชาที่ 2 หรือ พระยาลือไทย เป็นพระโอรสของพระมหาธรรมราชาลิไทย ประมาณว่า

ครองราชย์เป็นกษัตริย์เมื่อ พ.ศ.1912 (บ้างว่า พ.ศ.1911 – 1917) จนถึง พงศ.1942 ในรัชกาลของพระมหาธรรมราชาที่ 2 ด้วยเหตุที่ว่ามีความสัมพันธ์กับราชวงศ์เมืองน่าน คือ มีพระมเหสี เป็นพระธิดาเมืองน่าน และเป็นไมตรีกับอาณาจักรล้านนา มาตั้งแต่รัชกาลก่อน จึงทำให้อาณาจักรอยุธยามีความหวั่นเกรงว่าหากเมืองสุโขทัยนั้น ถูกรวมเข้ากับอาณาจักรล้านนาแล้ว ภายหน้าหากอาณาจักรล้านนาคิดทำการสงครามขยายอาณาเขตลงมาตอนใต้ ด้วยเหตุที่มีเส้นทางเดินทัพทั้งทางบกและทางน้ำสะดวก เช่นนี้ ก็จะเป็นอันตรายต่ออาณาจักรอยุธยา และเมืองพิษณุโลก ซึ่งเป็นราชธานีสำรองนั้น ก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะเข้มแข็งพอต่อต้านกองทัพใหญ่ได้

                ดังนั้นอาณาจักรอยุธยาจึงจำต้องหาหนทางที่จะชิงเอาเมืองต่าง ๆ ของอาณาจักรสุโขทัยนั้นมาไว้ในอำนาจเสียก่อน แต่การจะยกกองทัพไปชิงเมืองสุโขทัยหรือเมืองพิษณุโลกโดยตรง นั้นก็จะทำให้อาณาจักรล้านนาส่งกองทัพมาช่วยเหลือ ด้วยสองอาณาจักรนั้นผูกสัมพันธไมตรีต่อกันอยู่

                ดังนั้น สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 หรือขุนหลวงพะงั่ว (พ.ศ.1913 – 1931) จึงได้ยกกองทัพเข้าไปบุกรุกรานหัวเมืองต่าง ๆ  ของอาณาจักรสุโขทัย เหมือนลองท่าที่ของอาณาจักรล้าน และสู้รบกับกำลังของเมืองสุโขทัยด้วย ดังปรากฏเหตุการณ์ชิงเมือง ดังนี้

                พ.ศ. 1914 กองทัพจากอาณาจักรของเมืองอยุธยา โดยการนำของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 มีชัยชนะหัวเมืองเหนือทั้งปวง ต่อมาในปีรุ่งขึ้น พ.ศ.1915 กองทัพกรุงศรีอยุธยา ได้ยกกำลังเข้าตีเอาเมืองนครพังคา และเมืองแสงเซราได้ พ.ศ.1916 กองทัพกรุงศรีอยุธยา จึงยกไปตีเมืองชากังราว พระยาไสแก้วกับพระยาคำแหง ได้ทำการสู้รบป้องกันเมืองอย่างสุดความสามารถ ทำให้กองทัพกรุงศรีอยุธยา พ่ายแพ้ในที่สุด พระยาไสแก้วนั้นได้เสียชีวิตในการสู้รบ และครั้งหลังสุด พ.ศ.1919 กองทัพกรุงศรีอยุธยายกกองทัพไปตีเมืองซากังราวอีก ครั้งนี้พระยาผากอง เจ้าเมืองน่านได้ยกกำลังมาช่วยเหลือ แต่ไม่สามรถต้านกำลังทัพของอาณาจักรอยุธยาได้ พระยาผากองจึงถอยทัพกลับไป ทำให้กองทัพอยุธยาไล่จับทหารเมืองน่านได้จำนวนมาก

                กองทัพกรุงศรีอยุธยา นั้นยกทัพมาตีหัวเมืองต่าง ๆของเมืองสุโขทัย ตั้งแต่ พ.ศ.1914 – 1909 ทำการสู้รบกันอยู่ 6 ปี จน พ.ศ.1921 กรุงศรีอยุธยาจึงตีเอาเมืองซากังราว ซึ่งเป็นเมืองลูกหลวงด้านทิศตะวันตกของเมืองสุโขทัยได้ จากจารึกวัดช้างล้อม กล่าวไว้ว่า พระมหาธรรมราชาที่ 2 นั้นได้ป้องกันเมืองเป็นสามารถ แต่เมื่อเห็นได้ว่าไม่สามารถทำการสู้รบต่อไปได้ แล้วจึงออกมาถวายบังคมยอมอ่อนน้อมแต่โดยดี สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 (ขุนหลวงพระงั่ว) จึงโปรดให้พระมหาธรรมราชาลิไทย นั้นครองอาณาจักรสุโขทัยต่อไปในฐานะประเทศราช ขึ้นกับกรุงศรีอยุธยา ต่อมา พ.ศ.1931 อาณาจักรสุโขทัยได้แข็งเมืองไม่ยอมขึ้นกับกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 จึงยกกองทัพขึ้นมาตีเอาเมืองซากังราวอีก แต่กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาเสด็จสวรรคตเสียก่อนระหว่างทาง

                พระมหาธรรมราชาที่ 2 (น่าจะประทับที่เมืองพิษณุโลก) เสด็จสวรรคตเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจนประมาณว่าพระองค์ครองราชย์ได้ 9 ปี (พ.ศ.1912 – 1921) บางแห่งว่า พระองค์นั้นครองราชย์ได้ 22 ปี ทำให้ศักราชดูแตกต่างกันมาก