ตำนานมนุษย์จากพงศาวดารล้านช้าง(3)

เมื่อก่อนพุทธกาลประมาณ 148 ปี เจ้าชายสิงหนวัติ นั้นเป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของกษัตริย์กรุงราชคฤห์ในอินเดีย ต่อมาพระเจ้าภาติยะ พระโอรสองค์โตได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์  กรุงราชคฤห์ (พระภาติยะ องค์นี้เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าพิมพิสาร ต่อมาพระเจ้าพิมพิสาร  ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ ในยุคเดียวกับเจ้าชายสิทธิธัตถะ ซึ่งออกบวชและตรัสเป็นพระพุทธเจ้า

                เจ้าชายสิงหนวัติโอรสองค์ที่สองนั้น ได้รับสมบัติแบ่งเมืองครองโดยมาตั้งบ้านเมืองบนที่ราบเชียงแสน ชื่อ เมืองโยนกนคร และมีรัชทายาทสืบราชวงศ์กษัตริย์ครองเมืองโยนกสืบต่อมา รักษาเชื้อพระวงศ์เป็นกษัตริย์ไม่ได้เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับชนชาติพื้นเมือง พระองค์ได้ปราบปรามพวกขอม (ขอมดำ) ชนพื้นเมืองที่อยู่ในบริเวณที่ราบเชียงแสนนี้มาก่อน ทำให้มีอำนาจและเป็นใหญ่อยู่ในดินแดนล้านนา มีเชื้อพระองค์ครองเมืองต่อมาจนถึงกษัตริย์ผู้เป็นบิดาของ พระเจ้าพรหม (เกิดประมาณ พ.ศ. 904) พวกขอมจึงเข้ามายึดเอาเมืองโยนกนครได้ และตกเป็นเมืองขึ้นอยู่หลายปีเมื่อพระเจ้าพรหมเติบโตเป็นใหญ่จึงได้ทำการปราบปรามพวกขอม(ขอมดำ) จนพ่ายแพ้ไป พระเชษฐาของพระเจ้าพรหมได้ครองเมืองโยนกนคร และมีเชื้อสายครองเมืองนี้ต่อมา 2 องค์จนถึง พระเจ้ามหาไชยชนะ

                ส่วนพระเจ้าพรหมนั้นได้แยกออกมาตั้งเมืองใหม่บนฝั่งแม่น้ำกก ชื่อ เมืองไชยปราการ(อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย) เมื่อพระเจ้าพรหมสิ้นพระชนม์ พระเจ้าไชยศัร พระโอรสได้ครองเมืองต่อมา และถูกกษัตริย์เมืองสุธรรมยกทัพมาโจมตี ทำให้พระเจ้าไชยศรต้องพาผู้คนอพยพโดยทิ้งเมืองหนึ่งทางใต้ไปสร้างเมืองใหม่ ที่อยู่ในบริเวณเมืองกำแพงเพชร) 

                เมืองโยนกนครในสมัยพระเจ้ามหาไชยชนะนั้น ได้มีคนหาปลาได้จับปลาไหลเผือกตัวใหญ่ได้ จึงนำมาทำอาหารแบ่งกันกินทั้งเมือง ครั้นถึงเวลากลางคืน (ประมาณก่อนพุทธศักราช 1181) เมืองได้เกิดถลมจมหายลงกลายไปเป็นหนองน้ำ (เรียกว่าหนองหล่ม)และมียายแก่คนหนึ่งไม่ได้กินปลาไหลเผือกไปกับชาวเมืองด้วยรอดชีวิตเหลืออยู่คนเดียวมาเล่าถึงเวียงล่มที่จมหายเป็นหนองหล่ม

                ในขณะนั้น ลวจักราช เป็นเทพยดาที่ลงมาจากสวรรค์กำเนิดเป็นมนุษย์ ได้มีอำนาจบริเวณที่ราบเชียงแสนในพุทธศักราช 1181 และเป็นปฐมราชวงศ์เม็งราย ผู้สร้างเมืองเชียงใหม่ขึ้นเพื่อให้เป็นศูนย์กลางของอาณาจักรล้านนา