ตำนานมนุษย์จากพงศาวดารล้านช้าง(2)

                จากข้อความข้างต้นนั้น  เป็นความเก่าที่มีความเล่าเป็นตำนานว่า  การเกิดขึ้นของมนุษย์นั้นเริ่มต้นที่พ่อขุนทั้งสาม  คือ  ปู่ลางเชิง  ขุนคาน  และขุนเด็ก  อยู่เมืองลุ่ม  โดยมีพระยาแถนซึ่งเป็นเทวดาอยู่เมืองฟ้าเป็นผู้ดูแล  ต่อมาบุคคลทั้งสามเกิดไม่เชื่อฟังพระยาแถน  พระยาแถนเคืองจึงให้น้ำท่วมเมืองลุ่ม คนกลุ่มนี้จึงพาเอาลูกเมียลงแพแต่น้ำได้พูดขึ้นไปเมืองฟ้า พระยาแถนได้กล่าวเตือนพ่อขุนทั้งสามว่า ที่สั่งให้กินข้าวให้บอกให้หมาย กินแลงกินงายให้บอกแถนกินขึ้นให้ส่งขากินปลาให้ส่งรอยแก่แถนนั้น เป็นการยำแถนยำผีเถ้ายำเจ้ายืนกาย ก็ไม่ฟังกันแล้วพระยาแถนก็จัดให้คนเหล่านั้นไปอันที่บึงดอนแถนลอ แต่น้ำแห้งจึงกลายเป็นแผ่นดินต่อมาพ่อขุนเหล่านั้นขอว่าอยู่เมืองบนเมืองฟ้าบ่เป็นขอกลับไปอยู่เมืองลุ่มลีดเลียง เมืองเพียงคัดค้อย(หรือเพียงพักยอม) พระยาแถนจึงฟงลงมาพร้อมกับควายเขาลู่ และตั้งบ้านให้ที่นาอ้อยหนู

                ควายทำนานได้สามปีก็ตาย  เขาและซากควายนั้นได้เกิดเครือต้นน้ำเต้าออกเป็นลูกน้ำเต้าใบใหญ่ ภายในน้ำเต้าใบใหญ่นั้นได้เกิดผู้คนร้อง ส่งเสียงกันอยู่ภายในหลายเผ่าพันธุ์ จนปู่ลางเชิงต้องไขให้คนเหล่านั้นออกมาจาก โดยปู่ลางเขิงนั้นเอาเหล็กแดงมาไชน้ำเต้าใบใหญ่ พอไขก็มีผู้คนเบียดเสียดกันออกมากคับคั่ง ทำให้มีผิวดำเพราะร้อนไหม้ (เรียกรูชี) เมื่อผู้คนผิวดำเช่นนั้นปู่ลางเขิงก็เอาสิ่วเจาะรูให้ใหม่ทำให้ใหญ่ขึ้น (เรียกว่ารูสิ่ว) ทำให้คนพวกที่ออกทางรูสิ่วมีผิวขาวกว่า คนที่ออกมาทางรูสิ่วนั้นเป็นคนไทย คนที่ออกมาทางไช (รูชี)) นั้นเป็นพวกข่า (ข้า) จึงลวด (เลย) เป็นข้อยเป็นไพร่ไป น้ำเต้านี้เมื่อแตกออกมานั้นมีคนเผ่าๆ ออกมาจากน้ำเข้าอีก 5 พวกคือไทยลม ไทยลี ไทยเลิง ไทยลอ ไทยควาง มีผู้รู้บอกว่าว่าไทยพวกนี้ได้แก่พวกข่าแจะ ผู้ใทดำ  ลางพุงขาว ฮ่อ แกว ทั้งหมดนี้ต่างเคารพนับถือ เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ผู้คนทั้งหมดนั้นปู่ลางเชิง ได้บอกสอนให้รู้จักทำไร่ทำนา ทอผ้าทอซิ่น เลี้ยงชีวิต แล้วทำการปลูกแบ่งแต่งให้เป็นผัวเป็นเมียมีเหล้ามีเรือน มีลูกหญิงชายออกมาเป็นเผ่าพันธุ์ใหญ่ พวกที่อาศัยอยู่บนที่ราบสูงมีอาชีพทำไร่ พวกที่อยู่ในเขตที่ราบลุ่มมีอาชีพทำนา

                พระยาแถนได้ให้ ขุนครู ขุนครอง ลงมาเป็นท้าวพระยาดูแลช่วยเหลือมนุษย์กลุ่มนี้  โดยสร้างบ้านก็บ่เปลือง สร้างเมืองก็บกว้าง ได้แต่กินเหล้าทุกมื้อทุกวัน จนไพร่ค้างทุกข์ค้างยาก จนขุนเด็กขุนคานต้องไหว้สาพระยาแถนให้เอาท้าวพระยาทั้งสองกลับไปเมืองบนเมืองฟ้า  แล้วให้ขุนบูลมมหาราชาธิราช นำรี้พลลงมาเมืองลุ่มลีดเลียงเมืองเพียงคักค้อย อยู่ที่นาน้อย  อ้อยหนู คนที่ฉลาดก็เป็นบ่าวรับใช้แก่ขุนนลมมหาราชาธิราช ส่วนคนที่ไม่ฉลาด (ใบ้ช้า) ก็เป็นไพร่เป็นข้าอยู่ป่าทำไร่ทำนา

                ตำนานมนุษย์จากพงศาวดารลานช้างเรื่องนี้ ได้ทำให้เกิดความเชื่อตามตำนานว่าชนชาติต่างๆ ที่เกิดขึ้นในดินแดนสุวรรณภูมิหรือแหลมอินโดจีนนี้ เป็นผู้คนที่ออกมาจากน้ำเต้าใบเดียวกันคือ แหล่งที่อยู่เดียวกัน ส่วนข้อเท็จจริงของน้ำเต้าใบใหญ่นี้จะหมายถึงลุ่มแม่น้ำที่อยู่อาศัย หรือ กลุ่มบรรพบุรุษคนเดียวกัน ก็น่าจะพอฟังได้และสอดคล้องกับการเคลื่อนย้ายของมนุษย์กลุ่มนี้ลงมาทางตอนใต้ฟูแหลมอินโดจีน นั่นหมายความเอาว่า  มีผู้คนพากันมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองลุ่มลีดเลียง และเมืองเพียงคัดค้อย นาน้อย  อ้อยหนู  จวนจะอยู่เป็นเมืองใดในแหลมอินโดจีนบ้างต้องศึกษาหาภูมิสถานกันต่อไป 

                ขุนบูลมมหาราชาธิราชนั้นเป็นท้าวพระยาที่พระยาแถนไว้วางใจส่งลงมาปกครองบ้านเมือง  ลุ่มฯ ส่วนจะหมายให้เป็น พระพรหม คือ ท้าวมหาพรหม หรือพระเจ้าพรหมผู้สร้างทุกสิ่ง  ทุกอย่างในโลก ก็ย่อมเป็นคตินิยมที่เกิดขึ้นในสมัยสร้างตำนาน          

                ดังนั้นเรื่องของท้าวฮุ่ง (ขุนเจือง) ที่มีลูกหลานมากมายหลายคน ต่างพากันแยกย้ายออกไปตั้งถิ่นฐานในเมืองต่างๆ จึงมีลักษณะเช่นเดียวกันกับตำนานจีนเรื่อง นางสายี มีบุตร  10 คนและเรื่อง เจ้าตระกูลเมือง ที่ตีเมืองมีโอรส 9 คน ซึ่งต่างแยกย้ายกันครองหรือสร้างเมือง จึงทำให้มองเห็นการสร้างบ้านแปงเมืองของมนุษย์ในหลายท้องถิ่น ที่อาศัยพื้นที่ตามริมแม่น้ำและหาแหล่งน้ำที่สำคัญสำหรับสร้างชุมชนเมือง

                เช่นเดียวกันเรื่องของขุนบูลมมหาราชาธิราช   ที่พระยาแถน (เทวดา) ส่งลงมาครองเมือง หรือผู้นำชุมชนซึ่งมีผู้คนกลุ่มใหญ่ ภายหลังก็ปรากฏชื่อ ขุนควาง ขุนวี ขุนเลิง ขุนเลน ขุนลอ เป็นผู้นำของกลุ่มคนไทยที่ออกจากน้ำเข้ามาร่วมกันสร้างบ้านแปงเมืองขึ้นในดินแดนสุวรรณภูมินี้เช่นกัน ตำนานบรรพบุรุษของชนชาติที่อยู่ทางเหนือจึงมีลักษณะคล้ายตำนานเดียวกันและ เปลี่ยนไปตามสภาพของกลุ่มคนที่ไปตั้งบ้านเมืองในดินแดนต่างๆ