การตั้งชุมชนเมืองของชนชาติไทย

                การกำเนิดของชนชาติต่าง ๆ ที่อยู่บนบริเวณแหลมอินโดจีนนั้น ในตำนานมีเรื่องราวกล่าวว่า  คนสองกลุ่มคือชนชาติมอญ-ชนชาติขอม  นั้นถือว่าเป็นต้นแบบของตระกูลมนุษย์ที่อาศัยในแถบอินโดจีน  ก่อนจะเข้าผสมผสานกับคนพื้นเมืองจนเป็นชนกลุ่มอื่นต่อไป

                เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 1 คือประมาณ 2500 ปีก่อนพุทธศาสนา  กลุ่มคนที่มีชาติพันธ์มอญ-ขอม  หรือ  กลุ่มออสโตรเอเชียติค  (อยู่แถบจีนตอนใต้  ?)  นั้น  ได้พากันเคลื่อนย้ายถิ่นฐานเข้ามายังดินแดนสุวรรณภูมิ  โดยกลุ่มชาติพันธ์มอญนั้นได้อพยพลงมาตามลำน้ำสาละวินลงมาทางดินแดนของเมียนมาร์  แล้วตั้งบ้านเมืองขึ้นตามลุ่มแม่น้ำนี้  ในที่สุดก็จัดตั้งอาณาจักรมอญของตนขึ้นที่เมืองสุธรรมวดีคือเมืองสะเทิมอยู่ทางตอนใต้ของเมียนม่าร์

                ส่วนกลุ่มชาติพันธ์ขอมนั้นได้อพยพมาตามลำน้ำโขง  ลงมาตอนใต้  สร้างบ้านแปงเมืองจนในที่สุดได้ตั้งอาณาจักรขอมที่ยิ่งใหญ่ขึ้นในดินแดนปากแม่น้ำโขง  คือบริเวณของประเทศเขมรในปัจจุบัน

                สรุปแล้วทั้งชนชาติมอญและชนชาติขอมนั้นเดินนั้นต่างมีถิ่นฐานอยู่ทางจีนตอนใต้แหล่งเดียวกัน  ต่อมาต่างก็พากันแยกย้ายอพยพมาตามลุ่มแม่น้ำสาละวิน  และแม่น้ำโขงมาสร้างอาณาจักรของตนขึ้น

                สำหรับชนชาติไทยนั้น  ถิ่นกำเนิดอยู่ที่แห่งใด  จากข้อมูลศึกษาเดิมนั้นให้เชื่อกันว่าน่าจะอยู่แถบภูเขาอัลไต  โดยหมายเอาชื่อ  อัลไตมาเป็น ไต  หรือไท  ภายหลังเมื่อมีการศึกษาทางมานุษยวิทยาแล้ว  เรื่องของชนชาติไทยจึงมีข้อที่สรุปว่า  ถิ่นกำเนิดของชนชาตินี้น่าจะอยู่แถวภาคเหนือของไทย  หรือทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีนซึ่งมีกลุ่มไทลื้อ  ไท-ยอง  หรือนับเอาแหล่งมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่จังหวัดกาญจนบุรีให้เป็นถิ่นของบรรพบุรุษของคนไทยหรือคนสยาม  ล้วนมีเหตุผลดีกว่า  เรื่อง คนไทยอพยพมาจากเทือกเขาอัลไตหรือมาจากตอนใต้ของจีน จึงเป็นข้อศึกษาที่ไม่ยุติ