เรื่องของชนชาติไทย(9)

  ส่วนเรื่องเมืองลุง – เมืองปา  (นครลุง – นครปา)  ที่ระบุว่าเป็นเมืองของชนชาติไทนั้นเดิมไม่ปรากฏในแผนที่อู๊ก้องกิวเจียว  (แผนที่ส่วยเก้าแคว้นของอู๊)  ที่เขียนเมื่อก่อนพุทธกาล  1662 ปี  สันนิษฐานว่า  เมืองลุงจะ

ตั้งอยู่ปลายหรือนอกเขตแคว้นเหลียง

 ต่อมาในสมัย สานไต๋ และในแผนที่สมัยกษัตริย์ราชวงค์จี๋นนั้น จึงปรากฏที่ตั้งเมืองลุง   และเมืองปาอยู่นอกเขตแดนของจีน  ดินแดนของเมืองปานั้นจีนเรียกเป็น “แดนผี”

             ดังนั้นบริเวณที่ตั้งเมืองลุงและเมืองลุงและเมืองปาที่ทราบในภายหลังนั้นเมื่อศึกษาจากแผนที่จะพบว่าเป็นเมืองที่ตั้งอยู่บริเวณของชื่อแคว้นอื่น  ในแผนที่อู๊ก้องกิวเจียว  นั้นคือบริเวณเฉะจี๊  และไซหยงในแผนที่สมัยซุนซิวเลียดก๊ก  บริเวณที่ตั้งเมืองลุง  คือ  เตียงหยง  กาวเอียน  และตี  (น่าจะ  ไต-TI)

                ส่วนเมืองปานั้นเป็นเมืองอยู่ในอาณาจักรจิ๋นแล้ว  แผนที่ของจีนนั้นระบุว่าพวกม่าน (ขื่นม่าน)  นั้นอยู่ทิศใต้  และอยู่ทางทิศหรดีของเมืองปา  พวกจกนั้นอยู่ทิศตะวันตก  ภายหลังนั้นเมืองลุงปาได้อยู่ในแคว้นจี๋น  ครั้นเมื่อพวกจี๋นตั้งเมืองหลวงขึ้น  ก็ใช้เมืองฮูหยง  (เมืองฮามเอียง)  ซึ่งอยู่ตรงกลางระหว่างเมืองลุงและเมืองปาเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรจีนทำให้เห็นว่า  บริเวณถิ่นที่อยู่ของชนชาติไทนั้น  มีทำเลที่ดีและเหมาะสมในการเป็นศูนย์กลางอาณาจักรก่อน

                สำหรับเจ้าตระกูลเมือง  ที่ครองดินแดนชนชาติไทมุงนี้  ตำนานน่านเจ้ากล่าวว่า  วงศ์ที่ครองประเทศนี้มาจากแคว้น  มคธราษฎร์  จีนรู้จักรัฐน่านเจ้านี้มานานแล้วในนาม  “สาน-สาน-โกวะ”  สมัยกษัตริย์ราชวงศ์จีว  เมื่อก่อนพุทธกาล  579 ปี  ดังนั้น  สานสานโกวะ  จึงน่าจะเป็นที่มาของการเรียก  ซาน หรือ  ฉาน (SHAN) ของชนชาตินี้ในเวลาต่อมา

                ในพุทธศตวรรษ  336-288  นั้น  สมัยกษัตริย์ราชวงศ์จี๋นนั้น  แม่ทัพจากเมืองฌ้อ  ได้ยกทัพเข้ามาชิงเอาดินแดนรัฐน่านเจ้าแล้วตั้งตัวเป็นเจ้า  เรียกดินแดนนี้ว่าแถนหรือ  เถียนในสมัยสามก๊กระหว่าง พ.ศ. 700-800 จูกัดเหลียง  (ขงเป้ง)  ได้เป็นแม่ทัพจากเมืองจกได้ยกทัพมาปราบเบ้งเฮ็ก  (บ้างว่าเป็น ชนชาติไท)  เมื่อปราบได้ชัยชนะแล้วจึงแต่งตั้งให้ นงเยาวนครครองเมือง  (ประเทศ)  เรียกว่า  ประเทศเกียนนิง และให้นงเยาวน  มีชื่อ (สกุล)ตามอย่างจีนว่า  จาง

                รัฐน่านเจ้านั้นเคยเป็นไมตรีกับจีน และเป็นศัตรูกันตามสมัย  ในที่สุดรัฐน่านเจ้าจึงตกเป็นของจีนในสมัยกษัตริย์ราชวงศ์หงวน  (พ.ศ. 1822-1911)

                ถิ่นฐานหรือเมืองของชนชาติไทนั้น  จีนได้รู้จักมาก่อนแล้ว  มีการเรียกชื่อดินแดนนี้แตกต่างกันตามยุคสมัย  ดังนี้

                ก่อนพุทธกาล  579  ปี-พ.ศ. 288  สมัยกษัตริย์ราชวงศ์จิว เรียกชื่อ  1.  สาน-สาน-โกวะ  2.ขวัญมิ  โกวะ  3.  เปะหง่ายโกวะ  (ผาใย-เพงาย)

                สมัยเจี๋ยนโกวะ  เรียก  แถนหรือ  เถียนโกวะ

                พ.ศ. 337-807  สมัยราชวงศ์ฮั่น  จีนเรียก  1.  แคว้นอี๋  2.  เปะซื่อโกวะ  (ผาชื่อ)

                พ.ศ. 808-1132  สมัยวู๋ไต๋  หรือหงอโต้  (ห้าวงศ์กษัตริย์)  จีนเรียกแคว้นนิง

                สมัยกษัตริย์ราชวงศ์สุย  จีนเรียก  แคว้นขวัญ

                พ.ศ. 1161-1406  สมัยราชวงศ์ถัง  จีนเรียก  1.นานกิง  2.หกเจ้าไทเมือง  3.  สานสาน

                พ.ศ. 1503-1821  สมัยราชวงศ์ซ้อง  (ใต้)  จีนเรียก  น่านเจ้า

                พ.ศ. 1822-1911  สมัยกษัตริย์ราชวงศ์หงวน  จีนเรียก  จงคิง

                ดินแดนของชนชาติม่าน  (งอ้าย-ลาว)  ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่จีนตอนใต้นั้น  จึงมีชื่อเรียกอาณาจักรหลายชื่อดังกล่าว  ชื่อที่รู้จักกันอย่างดี  คือ น่านเจ้า  จนเชื่อกันว่า  เป็นอาณาจักรของชนชาติไท

                พวกม่าน  ในน่านเจ้าจึงเป็นบรรพบุรุษของชนชาติไท  (ทางเหนือ) ส่วนจะเป็นชนชาติพวกเดียวกับชนชาติสยามที่มีชื่ออยู่ในดินแดนสุวรรณภูมิ  (บริเวณแถบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา)  หรือไม่นั้นเป็นข้อศึกษาต่อไป