เรื่องของชนชาติไทย(6)

ในตำนานน่านเจ้านั้นมีเรื่องเล่าถึงการกำเนิดผู้คนในท้องถิ่นนี้  คือพวก  “ม่าน” หรือ  “งอ้ายลาว”  ไว้ว่าชนชาติม่าน (“งอ้ายลาว”)  ผู้หนึ่งชื่อ  เมืองเกียตก  ไปหาปลาที่ทะเลสาบอีล่อ  แล้วเกิดจมน้ำตาย  นางสายี  (หรือสาหู)  ภรรยาได้ไปร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่ริมน้ำ  (ในทะเลสาบอีล่อ)   นั้น  ขณะนั้นได้มีขอนไม้ลอยน้ำมากระแทกที่ตัวนาง  จึงเป็นเหตุให้นางตั้งครรภ์ขึ้น  แล้วนางก็คลอดบุตรออกมา 10 คน เมื้อนางพาบุตรทั้งสิบคนไปที่ทะเลสาบนั้น  ปรากฏว่าขอนไม้ครั้งนั้น  ได้กลายเป็นมังกร  แล้วร้องถามว่า  ลูกข้าอยู่ไหน

                เด็ก 9 คน  พากันตกใจวิ่งหนี  แต่คนเล็กสุดท้องคนที่ 10 นั้นไม่กลัว  กลับวิ่งขึ้นขี่หลังมังกรนั้น  มังกรจึงเลียหลังเด็กชายคนนั้น  นางจึงตั้งชื่อลูกคนสุดท้องว่า “กิ่วลง”  (มีความหมายว่า  นั่งหลัง (มังกร)  ภาษาม่านนั้นคำว่า กิ่ว  แปลว่า  หลัง  และลง  แปลว่านั่ง)

                อีกด้านหนึ่ง ตรงเชิงเขา  “งอ้ายลาว”  ใกล้แม่น้ำสายหนึ่ง  ได้มีหญิงคนหนึ่งชื่อ  หนูพีสี  ปรากฏว่านางมีลูกสาวอยู่ 10 คนเช่นกัน  ดังนั้น  กิ่วลง  กับพี่ชาย  9 คน  จึงได้พากันไปแต่งงานกับลูกสาว 10 คนของหนูพีสี  นับเป็นครอบครัวใหญ่ที่มีบุตรสืบเชื้อสายต่อมา  บุตรของแต่ละคนก็เป็นต้นตระกูล (แซ่)  ของกลุ่มคนต่าง ๆ ต่อมา  ได้แก่  1.แซ่ตง  2.แซ่โห่ง  3.แซ่ตะวัน  4.แซ่ซี  5.แซ่ห้อ  6.แซ่อว้าน  7.แซ่จาง  8.แซ่อย่าง   9.แซ่ลี   10.แซ่จาว

                ผู้คนที่เป็นต้นตระกูลทั้งหมดนี้จะพากันสักทาหมึก  (สีดำ)  สักเป็นรูปช้าง  สักรูปมังกร  นุ่งผ้ายักรั้งมีชายกระเบนห้อยไปด้านหลัง  เมื่อผู้นำตระกูลทั้ง 10 ตระกูลมีลูกหลานเกิดขึ้นมากมาย  จึงได้พากันอพยพออกจาบริเวณที่ราบเชิงเขา  “งอ้ายลาว”  แห่งนั้นลงมาตามแม่น้ำ  เมื่อเห็นทำเลอุดมสมบูรณ์ถิ่นฐานบ้านเมืองตามชุมชนต่าง ๆ สามารถมีเครือญาติกระจัดกระจายออกเป็น 39 ชุมชน  (ชนบท)

                ตำนานนี้จึงเป็นเค้าเรื่อง  “กลุ่มคนแถบงอ้ายลาว”  มีลูกหลานมากมายจากคนเป็นต้นตระกูลจำนวน 10 คน  แล้วคนที่เป็นต้นตระกูลนี้ได้พาครอบครัวพาเชื้อสายของตนไปตั้งบ้านเมืองอยู่ตามริมแม่น้ำ  สร้างเป็นชุมชนต่าง ๆ ตำนานเล่าคล้ายกับพงศาวดารล้านช้างที่พากันออกมาจากน้ำเต้าแล้วแยกย้ายตั้งถิ่นฐานที่อยู่กันตามที่ลุ่มที่ดอนเมือง  คือ  เมืองลุ่มลีดเลียง  เมืองเพียงคัดค้อย  หรือ  นาน้อยอ้อยหนู  เป็นต้น