เรื่องของชนชาติไทย(5)

ประวัติเมืองฮามเอียงนั้น เล่าว่า เมื่อครั้งแผ่นดินห้องสิน ยูเลียม และออกไล่ขุนนางสองพี่น้องในราชสำนักของพระเจ้าติวอ๋อง เห็นว่าพระเจ้าติวอ๋องจะพ่ายแพ้แก่พระเจ้าบูอ๋อง  กษัตริย์ราชวงศ์จิว  จึงได้ลักเอาตราหยกของพระเจ้าติวอ๋องไปถวายแก่พระเจ้าอ๋อง แต่เกียงจูแหยแม่ทัพของพระเจ้าบูอองนั้นไม่ชอบสองขุนนางที่อกตัญญูต่อฮ่องเต้ของตน จึงให้ฆ่ายูเลียม  และออกไล่เสีย ต่อมาในแผ่นดินพระเจ้าเฮาอ๋องนั้น เองหยู ซึ่งเป็นหลานของยูเลียมได้เข้ารับราชการในกองทหารม้า เองหยูนั้นได้ฝึกม้าเป็นอย่างดีและบำรุงจนม้าสมบูรณ์อ้วนพี ทำให้มีความชอบเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าเฮาอ๋อง พระองค์จึงพระราชทานเมืองฮูหยงให้เองหยูไปครองเป็นเจ้าเมือง โดยเปลี่ยนชื่อเมืองฮูหยงเป็น เมืองจี๋น ต่อมาเมื่อตั้งแคว้นจี๋นขึ้นบริเวณลุ่มแม่น้ำไอว่ จึงตั้งเป็นเมืองเอก ของแคว้นจี๋น และได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรของชนชาติจี๋นต่อมา และเปลี่ยนชื่อเมืองเป็น เมืองเชียงอาน ดังกล่าว

                ในตำนานน่านเจ้าของชาวเสฉวนนั้น ว่า เมื่อครั้งที่กษัตริย์ราชวงศ์เหม็งปกครองแผ่นดินนั้น ชนชาติที่อยู่ในรัฐน่านเจ้า ซึ่งเรียกว่า ม่าน (จาก ขึ่นม่าน)  นั้นตั้งอยู่บริเวณที่ราบเขากิ่วลง ชึ่งอยู่ใต้เมืองยงเชียง เมืองนี้อยู่ระหว่างแม่น้ำโขงกับแม่น้ำอิระวดีทางตอนเหนือของเมียนม่าร์

                เรื่องชนชาติม่านนี้ ก็คือ “งอ้าย-ลาว” (ไทยเรียกชนชาติอ้ายลาว) นี้ ตั้งถิ่นฐานอยู่ในรัฐน่านเจ้า และอยู่กระจัดกระจายไปถึงตังเกี๋ย บริเวณถันหาว แง่อาน และกวางไตร ซึ่งต่อมาชนชาตินี้ได้พากันอพยพลงมาตามเส้นทางแม่น้ำอิระวดีและแม่น้ำโขงลงมาทางดินแดนสุวรรณภูมิตั้งเป็นดินแดนของชนชาติมอญและชนชาติขอมในที่สุด

                ส่วนชนาติไตหรือไตหรือได (TI-DI ไม่มี ยังมีชนชาตินี้อยู่ในจีนตอนใต้) ที่มีแหล่งกำเนิดตามตำนานนั้น น่าจะเป็นกลุ่มเดียวกับเป็นขนชาติม่าน (งอ้าย-ลาว) เมื่อก่อนพุทธกาล 4,500 ปี ถึง พ.ศ 205 นั้น มีอาณาจักรไทยมุง ตำนานน่านเจ้าได้กล่าวถึง ในสมัยกษัตริย์ราชวงศ์ถังนั้น เจ้าตระกูลเมือง (มุง) ได้เป็นใหญ่ปกครองรัฐน่านเจ้า

                เจ้าตระกูลเมือง (มุง) นั้นเป็น คำเรียกสำหรับบุคคลที่เป็นเชื้อสายของเจ้าเมือง ที่ครองเมืองโดยหมายเอาคำว่า “มุงหรือ เมือง” (MONG-MUANG) เป็นหลัก นัยความหมายถึงมุง หรือมุง หรือ เมือง ตามคำที่จีนเรียก ชนชาติมงโกลว่า โม๊ง-กู๊ (กู๊-แปลว่า เก่า) นั่นคือชนชาติไทยมีความเกี่ยวพันกับชนชาติมงโกล หรือเป็นชนชาติที่แยกสาขามาจากกลุ่มมงโกล แต่คงไม่ได้หมายว่า มีถิ่นฐานอยู่ที่แบบเดียวกับพวกมงโกลเลียน หรือแถบภูเขาอัลไต ซึ่งไกลเหลือกำลังมนุษย์จะเดินทาง การขุดค้นทางโบราณคดีของเอ็ม ไอ อาทาโมนอฟ นักโบราณคดีชาวรัสเซียได้พบว่า เทือกเขาอัลไตนั้นเป็นภูเขาน้ำแข็ง ไม่มีร่องรอยของคนไทอาศัยอยู่ในบริเวณดังกล่าว ซึ่งมีแต่ความแห้งแล้ง ติดกับทะเลทรายโกบี

                ดังนั้นบ้านเมืองของชนชาติที่มีเขื้อสาย มงโกล ?  (มงโกล-คนผิวเหลือง) น่าจะอยู่ในบริเวณรัฐน่านเจ้าที่รู้จักกันคือ กลุ่มชนจาติม่านหรือ งอ้าย-ลาว นั่นเอง โดยมีเมืองที่เจ้าตระกูลมุงหรือเมืองปกครองดูแลคนกลุ่มนี้อยู่ มีชื่อเมือง หล่งซี หรือ หลงเส (หนองแส-ตาลีฟู) และชื่อ  เจ้าม่งเส  ดูจะสอดคล้องกับ มีเจ้าตระกูลเมือง ครองบ้านเมืองของชนชาติไทกลุ่มนี้ซึ่งมีชื่อเรียกว่า  ไทมุง-ไทเมือง-ไทโม๊ง

                ผู้ครอบครองเมืองหรือผู้เป็นใหญ่เหนือตนนั้น  พวกม่านเรียกว่า “เจ้า” ดังนั้นในตำนานน่านเจ้า ได้เล่าถึง เจ้าตน  (เหมือนเรื่องพระเจ้าหกตน) ครองดินแดนแต่ละแเคว้นว่า มี 6 แคว้น จึงสามารถชิงเอาแคว้นอื่น 5  มารวมเป็นอาณาจักร  เรียกว่า ไท-โม๊ง-โกวะ  (แปลว่าประเทศเมืองไท)

                ไทโม๊งโกวะ หรืออาณาจักรไทมุง นี้มีความเจริญรุ่งเรืองอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 11-14  (พ.ศ. 1161-1370)ซึ่งพอจะมองเห็นเรื่องราวของชนชาตินี้และถิ่นฐานทูอยู่ทางเหนือชัดเจนขึ้น